Dziś postanowiłem krótko rozprawić się z kolejnym filmem Tima Burtona, który ostatnio dane mi było obejrzeć po raz drugi. Mowa tutaj o "Alicji w Kranie Czarów", będącej pewnego rodzaju wariacją czy też umowną kontynuacją słynnych powieści Lewisa Carrolla. Pamiętam, że na premierę tego tytułu wyczekiwałem bardzo długo z ogromną niecierpliwością i dużymi nadziejami. Twórczość Burtona była mi wtedy dość słabo znana (kojarzyłem chyba jedynie "Gnijącą Pannę Młodą", "Edwarda..." i filmy o "Batmanie") lecz od wczesnego dzieciństwa nieprzerwanie pozostawałem miłośnikiem świata stworzonego przez Carrolla, a właściwie dziecięcym wyobrażeniem na jego temat, gdyż do oryginału dotarłem chyba dopiero w czasach gimnazjum. Moją wizję Krainy Czarów ukształtowały zatem cienkie książeczki dla dzieci, dwuczęściowy musical telewizyjny Harry'ego Lewisa z 1985 roku i przede wszystkim polskie słuchowisko z lat 70-tych z Magdaleną Zawadzką w roli tytułowej.
